Orde, chaos en systemen

Wat doen we onszelf toch aan?

We trekken de boel vakkundig uit elkaar, net zo lang tot het in een systeem past.

Tot er een keurig model overblijft van de werkelijkheid. Teruggesneden naar een governance-model, een proces. een KPI. Een getal.

We noemen dat structuur, maar het is de ultieme chaos. Losgetrokken werkelijkheid. Vaak letterlijk. En dan bedoel ik niet deze losse takjes en zielloze, losse naalden. Ik bedoel de mensen die worden losgetrokken van hun werkelijke natuur. Hun ik. Hun zijn. Losgetrokken van oorspronkelijke drijfveren, missie en fascinaties. Hun bedoeling.

Omdat ze in een systeem gepropt zijn.

Te veel systemen verstoren de natuurlijke orde tussen mensen. Tussen mensen 1-op-1, in samenwerkingen, tussen organisaties. Het is hoe we vandaag de dag met werk, mensen en samenwerking omgaan.

Ik ben er klaar mee dat we geloven in deze fantoomcontrole die het verleden probeert te vangen. We vinken KPI's af, staren ons blind op dashboards. "Hier hebben we een standaardwerkwijze voor". Alles in de beheerstand, waardoor we de échte energie en beweging niet zien. Wegdrukken zelfs.

We tellen de losse naalden, in de gevaarlijke veronderstelling dat we grip hebben op het geheel. Dat is een illusie. Precies dat is wat er met mensen gebeurt als we ze reduceren tot een punt in een dataset, een studentennummer, medewerker met gekaderde taken, client met een zorgindicatie of een jong-iemand met zogenaamd nog onvoldoende skills.

Terwijl ik weet dat iedereen (soms heel diep) van binnen zou willen dat iedereen mag ontdekken wie ze zijn, dat ze groeien doordat ze licht krijgen en floreren met goede voeding uit hun omgeving. Dat iedereen zijn/haar/x eigen pad kan kiezen, nieuwe verbindingen en vertakkingen maakt, de ruimte krijgt om op te vallen, fouten te maken en organisch te bewegen.

Dat iedereen mag woekeren.

De krampachtige systemische controledrift helpt ons niet om een nieuwe toekomst te vormen, waar we zo hard naar verlangen. Waar we natuurlijk verbonden zijn. Op energie, bedoeling, symbiose. Wetende dat we me elkaar één geheel vormen. We hebben behoefte aan een hartslag. Aan het echte leven. Ook op de werkvloer.

Laten we stoppen met het uit elkaar trekken van wat wil ontstaan, stoppen met snoeien van potentieel en weer gaan zorgen voor de bodem waarin mensen écht kunnen wortelen. De menselijkheid terugbrengen in organisaties. Het mijn-eigen-mens-mogen-zijn weer terugbrengen in de mensen ìn die organisaties.

Pas als we de fantoomcontrole durven los te laten, ontstaat er ruimte voor wat werkelijk waarde heeft: bezieling, fascinatie en nieuwe toekomstvormen.

Stop de chaos die de systeemwereld veroorzaakt.