We zien de dingen niet zoals zij zijn, maar zien de dingen zoals wij zijn.

“We zien de dingen niet zoals zij zijn, maar zien de dingen zoals wij zijn.”

— Anaïs Nin, schrijver

Deze zin van Anaïs Nin raakt een patroon dat in organisaties, teams en in onszelf steeds terugkomt. We kijken altijd door een bril: onze ervaringen, angsten, wensen en overtuigingen kleuren wat we waarnemen.

Wat de één als kans ziet, ervaart de ander als bedreiging. Wat de één logisch noemt, is voor de ander onbespreekbaar. Dat betekent niet dat elk perspectief even waar is. Het betekent wel dat verandering pas landt als we onderzoeken hoe we kijken.

Welke verhalen herhalen we zonder ze te testen? Welke aannames kleuren ons oordeel? En welke ruimte laten we over voor een andere manier van zien?

In de praktijk van schakelkracht is de grootste verandering soms geen nieuw plan, maar een nieuw kijkgedrag. Niet meer doen, maar anders zien. Vanuit dat andere zien ontstaan nieuwe gesprekken, keuzes en beweging.

De vraag is daarom niet: wat zie ik? De vraag is: waarom zie ik precies dit?